روسری ام را بردار

در گیس هام تیشه ای ست که شانه های تو را می کند

دستانت را به گردنم بیاویز

هنوز از سینه ام

صدای پای اسبانی به گوش می رسد

که نجیب ترین قوم دنیا را به دوش می کشند

بچرخ

در چینهای دامنم

ستون قصرهای چند هزار ساله ای

تو را به تماشا ایستاده اند

و لبهام سرخ از آتشکده های ست

که تو را به نیایش نشسته اند

به یاد می آورمت از غارها

تو را که کوروش وار

تاریخم را بهم ریخته ای

به یاد می آورمت

حتی اگر آغوشم را گذاشته باشم

کنار پنجره های باز خیابان را تماشا کند

حتی اگر چینهای دامن را به خانه های کوچک شهر

عادت داده باشم

حتی اگر این تاریخ را

شاعری نوشته باشد

سالهاست شانه هایت را

زیر روسری ام پنهان کرده ام