انگشتان کشیده ام

shalite — Tue, 04 Mar 2008 16:33:18 GMT

هزار جهد بکردم که یار من باشی قرار بخش دل بی قرار من باشی

دلم گرفته است و هر پسین در پی خوشید

به کوچه های باریک کاشان می زنم

لای خشتهای کهنه گم می شوم

در آبی کاشیها

در کاجهای بلند حمام فین

تورا می جویم

اصلا به شیراز می زنم

تو می روی با کاروانی

آهسته

به بلخ

به حجاز

بارها دیده امت در خواب

که از لبانت دختران سمرقند می ریخت

که از شانه هایت گیسهای دختران عراق

اصلا به هیچ جا نمی زنم

می ترسم از کوچه ای که تو نیستی

از خیابانی که تو را گم کرده است

تهران به وحشتم می اندازد

تو می روی باقطارهای هر روزه

آهسته

من مانده ام با شهری

که بزرگی اش تنها پنجره ایست

که شبهایم را

کنارش می گذارم و

ما که زیباییش

تنها تکه یجی ست

که خودش را

به شانه هایم می آویزد و

سایه ام را از سقف بالا می کشد

shalite — Thu, 13 Sep 2007 06:14:29 GMT

پسرم بزرگ شده است

شبها ديربه خانه برمي گردد

و در خالي ذهنش

تورا برايش قصه مي بافم

گاهي به جنگت مي فرستم

تمام رودهاي جهان

پيراهن خوني ات را مي شناسند

گاهي به سفرت مي فرستم

عكسهاي ناگرفته را ورق مي زنم

مي گذارمت كنار تاج محل

ونيز

هرجاي نقشه كه بخواهم

گاهي گوري مي كنم

و نام تورا بر آن مي گذارم

انگشتانم را آتش مي زنم

تا تو روشن بماني

گاهي هلال ماه را به دستانت

مي دهم

تا كوه،كوه

فرهاد بياوري

پسرم بزرگ شده است

درست شبيه تو پيراهن

سپيد مي پوشد

انگشتانش را دود مي كند

به دختران زيادي نمي انديشد

و در چشمانش هميشه

هواي رفتن دارد

چمدانش را مي بندم

تكه هاي تورا درونش مي گذارم

صورتش را به ماه مي چسباند

تا شبها كه چشمهايم را

به احساس خنك شيشه ها مي سايم

تو را بهتر ببينم

كه پائين آمده اي

تا گلهاي چادرم را

از پيچ كوچه برداري

shalite — Wed, 15 Aug 2007 20:28:18 GMT

شنبه

می زنم به خیابان خودم و تو را .سوار اتوبوس می شویم اما به جای تو بچه ای کنارم می نشیند .من پر از توام آنقدر که نمی فهمم کدام ایستگاه بچه پیاده می شود و زنی کنارم می نشیند . حالا از تو لبریزم و باز نمی فهمم کدام ایستگاه زن پیاده می شود و پیر زنی کنارم می نشیند و من همچنان در تو غرق شده ام بی آنکه شنا بلد باشم یا بی آنکه دریا را بشناسم و بی آنکه ابتدای راه را به یاد بیاورم و بی آنکه منتظر انتها باشم .

یکشنبه

همچنان در خیابانم با دندانی که به درد رسیده.

دوشنبه

پشت میز نشسته ام با لبخندی که فراموش می کنم گاهی از صورتم برش دارم .با فنجانی چای . با دلتنگی که لای هیچ پوشه ای پنهان نمی شود .

سه شنبه

به نیمه ی دیگر هفته می اندیشم که خودش را زده به آن راه به راهی که دیگر تکراری شده . به نیمه ی دیگر که دست در جیب سوت می زند خاطراتم را.

چهارشنبه

خورشید در چشمان من است با استوایی ترین آغوشها با قطبی ترین دستها با هر چیزی که تو بخواهی

پنجشنبه

تو کنار خیابان ایستاده ای با پیراهنی سپید می خواهم تورا به عقب برگردم اما جاده یکطرفه است

جمعه

تو بدون پیراهن سپید کمی سی ساله تر به نظر میرسی و ایستگاه پایان از آغوش تو می گذرد...

shalite — Tue, 10 Jul 2007 10:44:18 GMT

روسری ام را بردار

در گیس هام تیشه ای ست که شانه های تو را می کند

دستانت را به گردنم بیاویز

هنوز از سینه ام

صدای پای اسبانی به گوش می رسد

که نجیب ترین قوم دنیا را به دوش می کشند

بچرخ

در چینهای دامنم

ستون قصرهای چند هزار ساله ای

تو را به تماشا ایستاده اند

و لبهام سرخ از آتشکده های ست

که تو را به نیایش نشسته اند

به یاد می آورمت از غارها

تو را که کوروش وار

تاریخم را بهم ریخته ای

به یاد می آورمت

حتی اگر آغوشم را گذاشته باشم

کنار پنجره های باز خیابان را تماشا کند

حتی اگر چینهای دامن را به خانه های کوچک شهر

عادت داده باشم

حتی اگر این تاریخ را

شاعری نوشته باشد

سالهاست شانه هایت را

زیر روسری ام پنهان کرده ام

این حرف دلی ست شما خواستید بگید شعر و راجع بهش نظر بدید ممنون...

shalite — Mon, 23 Apr 2007 21:30:18 GMT

ایستگاه از جای پای تو رد میشه

قطار از سر من سوت میکشه

تمام ایستگاهها هم نام توان

انقدر شبیه که گاهی گمت می کنم

گم می شی

بعد از همه پنجره های قطار برام

دست تکون میدی

مثل بچه های لجباز

دستمو میکشی

پا به پای ایستگاهها

پیاده میشم

واگن به واگن

سوار میشی

دلم میخواست به جای اون

تابلوی ایستگاه شوش

ما بودیم

اونوقت هیچ قطاری

برای بردن و آوردن ما نمیومد

ما بین اون همه ادم گم نمیشدیم

ونگران هیچ ایستگاه از راه رسیده ای نبودیم

shalite — Mon, 23 Apr 2007 09:36:18 GMT

پدر بزرگ عاشق جنگ بود

برای لیلی رویاهاش

با مردان قبیله آنسوی رود

مادر بزرگ اما همیشه قصه می گفت

پدر عاشق تفنگ از کودکی

برای پس گرفتن سرزمین پدری اش

از مردان آنسوی رود

من اما زره اجدادی ام را به موزه برده ام

تفنگ پدر را در سینه پنهان کرده ام

و خودم را در خیابانهائی که به تو نمی رسند

در خانه هائی که سقف ما نیستند

رنگ روسری ام

گونه هام

لب هام

به روز ترین رنگ دنیاست

و جنگ شبیه

دستهای گرسنه

بوقهای ممتد رنگی ست

نه در آنسوی رود

نه در هیچ قبیله ای

جنگ پشت پلکهای من است

در خنده های از دهن افتاده ام

***

زره اجدادی ام را برمی دارم

تفنگ پدر را از سینه بیرون می کشم

تو قبیله ای آنسوی رود

این را در قصه های مادر بزرگ

خوانده بودم

shalite — Sun, 25 Mar 2007 15:14:18 GMT

برایم چای بریز

از هزارو یک شب قصه های تو بی خوابم

بارها دیده ام زنی را در مزارع دور باکودکی بر پشت

که چارقد گلدار تورا به خوشه های گندم می ساید

بارها دیده ام زنی را در دروازه ی شمیران

که قد بلند تو را به دیوار تکیه کرده است

این دود لای انگشتهات

چه قرابتی به خاکستر نشینی گیسوانت دارد

برایم چای بریز

زیر پلکهایم دختری ست با دندانهای شیری اش

که مدام دستهای نقاشی شده ی پدر را

در دستهای نقاشی شده ی مادر می گذارد

گاهی می رود که دوباره به دنیا بیاید

گاهی از همه چیز می گریزد

انقدر که گوئی روبه روی اینه ایستاده باشم

می روم خودم را از گیسوان حنایی دختری بیاویزم

در خوابهای مردی

می رود از خیال باز پنجره پرواز کند در خیابان

برایمان چای بریز

تا سپیدی سقف چیزی نمانده است

باید بهانه های زیادی را

در نیمه ی دیگر لیوان سر بکشیم